Тэнгэр заяат Монгол бүсгүй

Саруул жирэмсэн боллоо. Хүүхдийг нь авахуулаад Саруулаас салахгүй бол чиний амьдрал дууслаа гээд л бид Баатарыг бүр ч ихээр ятгана. Тэр л үед Баатарыг үнэхээр түүнд хайртай болчихоогүй байгаа даа гэж эргэлзэж эхэлсэн юм. Гэвч Баатар хайртай гэж хэлэхгүй, сална аа л гэх. Магадгүй бид түүний сэтгэлийг хоёрдуулж, санаанд нь эргэлзээ төрүүлж байсан болохоор найз минь өөрийнхөөрөө шийдэж чадахгүй, ёстой л хадны завсар хавчуулагдсан халиуны зулзага шиг болсон байх л даа.

Жирэмсэн болсныхоо дараахан Саруул амрахаар нутаг руугаа хэд хоног явсан юм. Түүнийг буцаж ирэхэд өрөөндөө оруулахгүй гэхдээ бид хаалгаа дотроосоо түгжээд чимээгүй суулаа. Саруул хаалга нүдээд л, тэгсэн ээ ангийнхаа нэг залууд  энэ хаалгыг эвдээд өгөөч, тэд нар дотор байгаа мөртлөө намайг оруулах байна гэхэд нөгөө залуу хэрэв тэд үнэхээр дотор байвал яах юм гээд тээнэгэлзэж байх нь тодхон сонстоно. Бид тийнхүү ярих тэдний яриаг сонссон ч хаалгаа онгойлгох бодолгүй тул чимээгүй суусаар. Гэнэт Саруул хажуугийн тасгаас, цонхны доод талын нарийхан тавцан дээгүүр явсаар манай цонхны гадна талд хүрээд ирсэн. Та нар бодоод үз дээ, нэг хүн арай гэж явмаар нарийхан тавцан дээгүүр / ТИС-ийн оюутны 3-р байр / гэдэс нь томорсон давхар биетэй Саруул маань дамжиж явсаар манай цонхны харалдаа хүрээд л ирсэн. Унаж үхсэн ч хамаагүй гэж бодсон байх л даа. Үнэхээр их эр зориг шүү.

Биднийг харсан тэрээр ангийнхаа залууд хэлж хаалга эвдүүлээд ороод ирлээ. Тасгийн маань нөгөө найз, хаалга эвдсэн эрхэм залуутай зодолдож харин Саруул, Баатарын хажууд суучхаад үглэх, загнах, хэрэлдэхийн хооронд яриад л байлаа. Баатар юу ч дуугарахгүй. Харин би зугтчихсан юм, үнэндээ тийм халуухан газар, өрнөх үйл явдал бүхнийг хараад сууна гэдэг хэцүү юм билээ.

Удалгүй бид 4-р курсээ төгсцгөөсөн. Зуны амралт эхэлсэн ч бид харих гэж яардаггүй байрандаа хэдүүлэхнээ найман сарыг хүртэл байдаг байлаа. Цаг хугацаа зогсохгүй хөвөрч нэг л өдөр Саруул төрөхөөр эмнэлэгт хэвтэж, тэр хооронд бараг бидний ятгалгаар Баатар гэртээ харихаар нутаг руугаа явлаа. Саруул эмнэлгээс гараад дөнгөж төрсөн нялх хүүхдээ тэвэрсээр Баатарын хойноос машинд суугаад явсан юм. Гэвч Саруулыг очиход Баатарын гэрийнхэн түүнийг гэртээ оруулах битгий хэл нохойгоо ч хорих хүн тэднийхээс гарч ирээгүй гэдэг. Хайр, хүлээлт, гомдол шаналалд цөхөрсөн нялх биетэй бүсгүйн эцсээ хүртэл тэвчсэн тэвчээр тэр л өдөр алдарч, Баатарын үүдэнд уйлаад суучхаж, удалгүй хүүхэд нь ч уйлаад гэсэн ч Саруул хүүхдээ аргадаж хөхүүлэхгүй уйлсаар л. Бүсгүй хүн бүсгүй хүнээ л ойлгох нарийн чавхдаст сэтгэлийн учигаар Баатарын ээж гарч ирэн уйлж суугаа эх үр хоёрыг гэртээ оруулснаар нэг ёсондоо тэднийхэн Саруулыг хүлээж авсан гэсэн дээ. Ээдрээ, эргэлзээ, гоморхол, шаналал, тэвчээр хүлээлтийн дунд чигээ олон туяaрсан үнэнч хайрын билэг тэмдэг нэгэн хөөрхөн хүү бидний дунд одоо амьдарч яваа.

Сургуулиа төгсөөд жил гаруйн дараа хүүгээ / 2 настай / Баатарын аав ээж дээр орхиод тэр хоёр маань Солонгос явж тэндээ дөрвөн жил ажиллаад Саруул дахин жирэмсэн болсоноор тэр хоёр Монголдоо буцаж ирсэнсэн. Ирсэнийхээ дараахан Баатар бидний хэдэн найзуудаа дуудаж, нэгэн газар сууцгаасан ч бид Саруул болоод тэр жилүүдэд Баатарыг түүнээс салгах гэж яаж хөөцөлдөж байснаа яагаад ч юм огт дурсаагүй.

Он цаг улирах хирээр өнгөрсөн бүхэн үнэ цэнэтэй санагдах адил тэр хоёрын хэн хэндээ үнэхээр хайртайд нь, хайраас ургасан хоёр дахь хүүхэд нь төрж аз жаргалтай амьдарч яваад найзын хувиар баярладаг юм. Төгссөнөөс хойш Саруултай уулзах боломж надад огт гараагүй. Энд / Арлын нэгэн улс / ирсэнээс хойш тэр хоёртой холбоо барих боломж бүр ч гарсангүй. Баатар, буцаад Солонгос явна гэж байсан болохоор одоо бараг Солонгост ч амьдарч байж мэдэх юм.

Саруулд үнэхээр хэцүү байсан ч тэр бид нарын дэргэд нэг ч удаа нулимсаа үзүүлж байгаагүй. Бид түүнд тийм муухай хандаж байхад ч тэр уурлаж, бидэнд гомдол оо илэрхийлж байгаагүй тийм л хүлээцтэй нэгэн. Мэдээж тэр үнэн голоосоо, бүр сэтгэл зүрхнийхээ гүнээс бидэнд гомддог байсан байх. Аа тийм Саруул Баатартай учирснаасаа хойш нэг ч залуутай нэр холбогдох битгий хэл, түүний тухай элдэв цуурхал яриа ч гараагүй.

Ээдрээ, гомдол, хориг саад ихтэй Баатар, Саруул хоёрын хайрын түүxээс бид гурван зүйлийг маш сайн ойлгож авсан юм.

Нэгт: Хичнээн сайн найзууд байсан ч хүний дотоод сэтгэлийн / хайр, дурлал / асуудалд хөндлөнгөөс оролцох буруу. Баатар маань өөрийнхөө амьдралыг өөрөө шийдэх ухаан бас хайр сэтгэл байсан болохоор бидний тус тэр хоёрт ИЛҮҮ л байж.

Хоёрт: Хүнийг өнгөрсөн амьдралаар нь дүгнэн, хүлээж авах буруу юм. Алддаггүй хүн гэж байхгүй болохоор алдаагаа засаж, өөрийгөө өөрчлөхөд нь түүнийг ойлгон тусалж магадгүй ойлгоод тусалж чадахгүй аваас ус болж сэтгэлийг нь үхүүлэхгүй байх нь зүйд нийцэх. Үнэндээ түүний өнгөрсөн амьдралыг бусдын л амнаас сонсож дүгнэснээс чухам яг ямар амьдралыг туулаад бид бүхэнтэй учирсан үнэнийг эс мэднэ. Магадгүй залуу байсан болохоор нөхөргүй хүүхэдтэй л бол бүтэхгүй амьтан гэж ойлгож явсан ч байж магад.

Гуравт: Хүн хайр сэтгэлийнхээ төлөө Саруул шиг ямар ч хүнд хэцүү үед бууж өгөхгүй тэмцэж чадвал заавал ялж аз жаргалд хүрч чаддаг болохыг ойлгосон юм даа.

Зөвхөн хайр сэтгэл ч биш өөр олон зүйлийн төлөө...